به همت محققان دانشکده علوم پزشکی دانشگاه تربیت مدرس، جداسازی دو نانوبادی علیه تومورمارکر(نشانگر سرطان) MUC1 برای استفاده در ساخت وکتور حاوی «کایمریک رسپتور» انجام شد. 

به گزارش سرویس پایان‌نامه خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، سید حمید آقایی بختیاری، دانش آموخته مقطع کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی دانشگاه تربیت مدرس و مجری این طرح اظهار داشت: فعال‌سازی اختصاصی سیستم ایمنی برای کنترل رشد سرطان یکی از اهداف مورد نظر در زمینه ایمونوتراپی می باشد. استفاده از لنفوسیت‌های T در ایمونوتراپی یکی از افق‌های روشن دردرمان سرطان می باشد. یکی از روش‌های بهبود عملکرد سیستم ایمنی بیمار جهت مقابله با سرطان استفاده از رسپتورهای کایمریک است که اختصاصیت آنتی بادی را با لنفوسیت‌های بیمار ادغام می کند. 


وی افزود: رسپتور کایمریک شامل SCFV است که از طریق لینکر خارج سلولی به دومین های داخل سلولی سیگنال دهنده لنفوسیت ها متصل شده است. دومین خارج سلولی فضاساز، بین سطح سلولی و مولکول متصل شونده به آنتی ژن فاصله ایجاد می کند که ما در این مطالعه از قسمت CH2,CH3 مولکول IgG1 استفاده کردیم. قسمت داخل غشایی و داخل سلولی در این مطالعه زنجیره CD3zeta , CD28 هستند که سبب فعال‌سازی سلولهای T در صورت تحریک با آنتی ژن می شوند. مهمترین مشکلی که این درمانی با آن مواجه است ویژگی های آنتی بادی SCFV می باشد؛ زیرا این مولکول حلالیت و پایداری کمی داشته و به خاطر منشاء موشی، در انسان ایجاد پاسخ ایمنی می کند. 

آقایی بختیاری درباره خصوصیات آنتی بادی‌ها توضیح داد و گفت: بخشی از سیستم ایمنی همورال شتر، آنتی بادی های زنجیره سنگین هستند که فاقد زنجیره سبک می باشند، این آنتی‌بادی‌ها به خاطر اندازه کوچکشان (قطر 4/2 نانومتر و ارتفاع 4 نانومتر) نانوبادی نامیده می شوند. نانوبادی‌ها دارای خصوصیات منحصر به فرد حلالیت و پایداری بالا، ویژگی بالا برای آنتی ژن و تشابه بالا به VH انسانی می باشد. 


وی تصریح کرد: در این مطالعه نانوبادی‌ها جایگزین SCFV در رسپتور کایمریک می شوند که امید است این کایمریک رسپتور جدید بتواند بعضی از مشکلات این روش درمانی را حل کند. جداسازی نانو بادی از ژن شتری در مرحله اول صورت گرفت که با انجام غربالگری، نانوبادی‌های دارای تمایل بیشتر به آنتی ژن MUC1 در مرحله اول انتخاب شدند. 

گفتنی است، در برخی سرطان‌ها میزان آنتی ژن MUC1 به مقدار بسیار بالایی افزایش می‌یابد، به طوری که میزان آن به ده‌ها برابر میزان آن در سلول‌های طبیعی می‌رسد. اگر آنتی‌بادی علیه این آنتی ژن ساخته شود، می‌تواند در دو بعد تشخیص و درمان به کار رود؛ به نحوی که برای تهیه کیت‌های تشخیصی برخی از سرطان‌ها به ویژه سینه، کلون و ... کاربرد دارد و در زمینه درمان نیز، این آنتی بادی به دلیل عملکرد اختصاصی که در تشخیص آنتی‌ژن‌های موجود در سلول‌های سرطانی دارد، می‌تواند پس از اتصال به ترکیبات دارویی یا مواد رادیواکتیو با ورود به بدن به طور اختصاصی در سلول‌های سرطانی تجمع یافته و محتوای دارویی خود را به صورت کاملا هدفمند و موثر در ناحیه تومور آزاد کند.

منبع:www.daneshnews.com


يکشنبه ششم 11 1387
X